ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ("ΕΙΣ ΚΟΠΑΝΟΥΣ")

ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ("ΕΙΣ ΚΟΠΑΝΟΥΣ")
ΤΟ BLOG ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ («ΕΙΣ ΚΟΠΆΝΟΥΣ») ΠΟΛΕΩΣ ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ

Τετάρτη, 25 Δεκεμβρίου 2013

Xριστούγεννα: το «πώς» και το «τι»



Διαβάστε τη φετεινή χριστουγεννιάτικη επιφυλλίδα του καθηγητή Χρήστου Γιανναρά, κάνοντας κλικ στον παρακάτω σύνδεσμο, από την εφημερίδα Καθημερινή:

Το μυστήριο της Θείας του Σωτήρος Ενανθρωπήσεως…



Γράφει ο Μιχάλης Τρίτος,
Κοσμήτορας της Θεολογικής Σχολής του Α.Π.Θ.

Από την εφημερίδα Πρωινός Λόγος των Ιωαννίνων:

Μ' ένα κλικ στον παραπάνω σύνδεσμο...

Σάββατο, 21 Δεκεμβρίου 2013

Καλά Χριστούγεννα!



Εόρτιες Ευχές από την Ενορία μας

για ένα

Καλό και Άγιο Δωδεκαήμερο...

Δείτε το Πρόγραμμα των Ιερών Ακολουθιών στο Ναό μας, κάνοντας κλικ εδώ:


Παρασκευή, 20 Δεκεμβρίου 2013

Τα Χριστούγεννα στη λογοτεχνία



Διαβάστε, μ' ένα κλικ στον παρακάτω σύνδεσμο, ένα Αφιέρωμα στα Χριστούγεννα των Ελλήνων Λογοτεχνών, που δημοσιεύτηκε το 2002 στην έκδοση Επτά Ημέρες της εφημερίδας Καθημερινή:

«Η Σύναξη της Υπεραγίας Θεοτόκου»



Γράφει ο π. Ιωάννης Κίτσιος

Στον 14ο Λόγο του (PG 35,868) ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος μας λέει ότι «η των πάντων αιτία» είναι ο Θεός. Οτιδήποτε γίνεται στην Εκκλησία έχει ως αιτία και κέντρο τον Υιό και Λόγο του Θεού, το δεύτερο Πρόσωπο της Αγίας Τριάδος.
Στις 25 Δεκεμβρίου η Εκκλησία γιορτάζει τον ερχομό Του στη γη (Γέννηση) και την έναρξη του έργου της σωτηρίας των ανθρώπων. Την αμέσως επόμενη, την 26η Δεκεμβρίου, εορτάζεται η σύναξη της Υπεραγίας Θεοτόκου, η οποία είναι το αμέσως μετά το Θεό «πρωταγωνιστικό» πρόσωπο στο γεγονός που προηγήθηκε. Έτσι η θεομητορική γιορτή αυτή αποτελεί προέκταση της κύριας γιορτής (Δεσποτικής) και τονίζει ακόμη περισσότερο το νόημά της.
Η Σύναξη της Θεοτόκου τονίζει ακόμη περισσότερο το γεγονός της σάρκωσης. Αυτό δεν είναι κατανοητό τόσο πολύ σήμερα και δεν έχει ίσως ιδιαίτερη σημασία, επειδή δεν είναι τόσο έντονη η αμφισβήτηση της σάρκωσης του Θεού. Αυτή η αμφισβήτηση σχετίζεται με διάφορες αιρετικές αντιλήψεις των «εθνικών» φιλοσόφων για τον κόσμο και την ύλη. Ότι δηλαδή υπάρχουν δύο θεοί, ένας αγαθός-καλός και ένας κακός, ο κόσμος δεν είναι δημιούργημα του καλού και αγαθού αλλά του κακού.
 Έτσι η ύλη και καθετί κοσμικό αντιμετωπιζόταν ως κάτι το κακό που δεν μπορούσε να έχει σχέση με τον αγαθό θεό. Αυτή όμως είναι  (γιατί υπάρχει αυτή η αντίληψη περί δύο θεών ως σήμερα) μία επιρροή από διάφορες πίστεις και δοξασίες που επικρατούσαν στην περιοχή του σημερινού Ιράν.
Επιπλέον επικρατούσε στους Έλληνες φιλοσόφους και ειδικά στον Πλάτωνα (Κρατύλος 400c, Φαίδων 62h, Τίμαιος 69c), μια τάση υποτίμησης του ανθρώπινου σώματος που εκφράζονταν με λέξεις, όπως «τάφος», «δεσμωτήριο», «όχημα» και «φυλακή» της ψυχής και ένας υπερτονισμός της (ψυχής) έναντι του σώματος. Επιπλέον δίδασκαν ότι το ανθρώπινο σώμα έχει ευθύνη (συμβολή) για το κακό που υπάρχει στον κόσμο ώστε είναι ικανό να μολύνει την ψυχή (Τίμαιος 86e).  Έτσι ο Θεός ήταν αδύνατον να προσλάβει ανθρώπινο σώμα.
Στην αντίθετη πλευρά, τη ρίζα της Χριστιανικής Διδασκαλίας, την Ιουδαϊκή ανθρωπολογία, δίνεται στο ανθρώπινο σώμα μία ιδιάζουσα θέση ως ιδιαίτερο έργο του Θεού.
Σε αντίθεση με τη φιλοσοφία που έλεγε ότι ο άνθρωπος έχει σώμα (το «έχειν» του ανθρώπου), διδάσκεται ότι ο άνθρωπος είναι (και) σώμα  (το «είναι» του ανθρώπου). Άποψη που κληρονομήθηκε και στην Θεολογία της Καινής Διαθήκης και αργότερα στην Εκκλησιαστική Διδασκαλία.
Αυτή λοιπόν την αντίθεση έρχεται να γεφυρώσει η Υμνολογία της Εκκλησίας τονίζοντας την αξία της Κτίσης (ορατής Δημιουργίας) και κυρίως της κεφαλής της, τον άνθρωπο, ο οποίος αποτελεί συνύπαρξη δύο διαφορετικών στοιχείων ενός ορατού και ενός αοράτου, της ψυχής και του σώματος. Ο άνθρωπος δηλαδή δεν είναι μόνο ψυχή ούτε μόνο σώμα αλλά το «συναμφότερον» (και τα δύο). Κατά τον Φλορόφσκι «Η ασώματη ψυχή είναι φάντασμα και το άψυχο σώμα είναι πτώμα». Ο άνθρωπος γίνεται (αποτελεί) έτσι γέφυρα μεταξύ ορατής και αόρατης Δημιουργίας.


Η Εκκλησία αντέδρασε σ’ αυτές τις δοξασίες (κακοδοξίες) από τον 1ο αιώνα κιόλας. Στην Α΄ προς Κορινθίους Επιστολή, ο Απόστολος Παύλος αναφέρει ότι: «το σώμα υμών ναός του εν υμίν Αγίου Πνεύματος εστίν» (6, 19).
 Αν υπάρχει κάποιο ανθρώπινο πρόσωπο πάνω στη γη που μπορεί να εκπληρώνει στο μέγιστο βαθμό αυτό, να γίνει δηλαδή ο Ναός του Θεού, αυτό δεν είναι άλλο από Εκείνη που «γέγονε Μήτηρ της ευδοκίας του Πατρός». Στη δική της κατάφαση, να δεχθεί να φέρει στον κόσμο το Θεό, συγκεντρώνεται η ύψιστη προσφορά της ανθρωπότητας και η αξία του ανθρώπινου σώματος. Η Κτίση σύσσωμη προσφέρει ό,τι ιερότερο μπορούσε και της είχε δοθεί. Την ίδια τη Μητέρα του Σωτήρα της.
Ο Ύμνος της ορατής άλογης Κτίσεως συνενώνεται με το των «Αγγέλων σύστημα» και το «γένος των ανθρώπων». Για να αποτελέσει στην ουσία Δοξολογία μιας ανερμήνευτης πράξης, ενός μυστηρίου που δεν δέχεται «έρευναν». Να αποτελέσει δόξα του ίδιου του Θεού. Όλη αυτή η Δοξολογία αναμένεται να επιστραφεί από τον Θεό, γιατί Αυτός «ου χρείαν έχει», με τη μορφή ελέους και σωτηρίας.
Να λοιπόν που με αυτό τον τρόπο η προσφορά μας στο Θεό γίνεται γέφυρά μας με Αυτόν. Η Μητέρα Του, όπως η μητέρα του βασιλιά Σολομώντα, βρίσκεται δίπλα στον θρόνο του Υιού της. Και όπως ο γήινος βασιλιάς ενθρονίζει τη μητέρα του, έτσι και ο Ουράνιος Βασιλιάς κάνοντας τη μήτρα Της θρόνο Του, εξυψώνει την ανθρώπινη φύση στη θέση που της αναλογεί.
Αλλά ταυτόχρονα η ανθρωπότητα αποκτά «μεσίτρια προς τον φιλάνθρωπο Θεό» για τις προσευχές, παρηγοριά και ελπίδα για τις θλίψεις της. Γιατί Εκείνος το θέλησε και μέσα από Αυτήν έγινε όμοιος μ’ εμάς.

Σ’ Αυτόν η τιμή, η δόξα και η προσκύνηση στους αιώνες. Αμήν.

Πέμπτη, 19 Δεκεμβρίου 2013

Το Χριστουγεννιάτικο Μήνυμα του Οικουμενικού Πατριάρχου Βαρθολομαίου



Αδελφοί και Τέκνα εν Κυρίω αγαπητά,
«Παιδίον εγεννήθη ημίν,  υιός και εδόθη ημίν»!
(Ησ. θ΄ 5)

Ενθουσιωδώς και χαρμοσύνως ο Προφήτης μας γνωστοποιεί προορατικώς πρόαιώνων πολλών την εκτής Αειπαρθένου Γέννησιν του Παιδίου Ιησού.  Βεβαίως, δεν ευρέθη καί τότε, περίοδον απογραφής επί Καίσαρος Αυγούστου, τόπος εν τω καταλύματι διά την στέγασιν της κυοφορούσης εκ Πνεύματος Αγίου Παρθένου και ούτως ην αγκάσθη ο μνήστωρ καί φύλαξ αυτής άγιος Ιωσήφ να την οδηγήση εις σπήλαιον, εις την φάτνην των αλόγων, «του τεκείν τό Παιδίον».
Ο ουρανός και η γη υποδέχονται, προσφέροντες την ευχαριστίαν εις τον Δημιουργόν: «οι Άγγελοι τον ύμνον˙ οι ουρανοί τον αστέρα˙ οι Μάγοι τα δώρα˙ οι ποιμένες το θαύμα˙ η γη το σπήλαιον˙ η έρημος την φάτνην˙ ημείς δε Μητέρα Παρθένον»˙οι ποιμένες αγραυλούν επί «την ποίμνην αυτών» και φυλάσσουν «φυλακάς νυκτός», και άγγελοι θεωρούντες εκστατικοί το Μυστήριον υμνολογούν  (Εσπέρια Εορτής Χριστουγέννων).
Η γλυκύτης της Αγίας Νυκτός των Χριστουγέννων περιβάλλει και πάλιν τον κόσμον. Καί εν μέσω των ανθρωπίνων καμάτων και πόνων, της κρίσεως και των κρίσεων, των παθών και των εχθροτήτων, των ανησυχιών και των απογοητεύσεων, προβάλλει πραγματικόν και επίκαιρον όσον ποτέ το μυστήριον της Ενανθρωπήσεως του Θεού Λόγου, Όστις κατήλθεν ως υετός επί πόκον εις την κοιλίαν της αειπαρθένου Μαρίας ίνα ανατείλη δικαιοσύνην και πλήθος ειρήνης (πρβλ. Ψαλμ. Οα΄ 7).
Υπό την σιωπήν και την ειρήνην της ιεράς Νυκτός των Χριστουγέννων, Ιησούς Χριστός, ο άναρχος, ο αόρατος, ο ακατάληπτος, ο άϋλος, ο αεί ων, ο ωσαύτως ων, εισέρχεται σαρκοφόρος, άσημος, απλούς, πτωχός, άγνωστος, εις το δράμα της ιστορίας. Εισέρχεται συγχρόνως ως «μεγάλης βουλής άγγελος, θαυμαστός σύμβουλος, [...] εξουσιαστής, άρχων ειρήνης, πατήρ του μέλλοντος αιώνος» (Ησ. θ΄ 6). Ναί, ερχεται ως άνθρωπος υπό Μητρός Παρθένου και λύει την περιπλοκήν της ανομίας και δίδει με την Χάριν και το Έλεός Του διέξοδον εις τας απορίας της ζωής, προορισμόν και αξίαν και περιεχόμενον και υποδειγματικόν ήθος και πρότυπον εις την ανθρωπίνην περιπέτειαν.
Ο Κύριος προσελάβετο άπασαν την ανθρωπίνην φύσιν και ηγίασεν αυτήν. Ο προαιώνιος Θεός κατεδέχθη να γίνη δι᾿ημάς έμβρυον και να κυοφορηθή εις την γαστέρα της Θεοτόκου. Ούτως ετίμησε και την ανθρωπίνην ζωήν εκ του πρωταρχικού σταδίου αυτής και εδίδαξε τον σεβασμόν εις τον άνθρωπον από της αρχής της κυήσεως αυτού. Ο τα πάντα Δημιουργήσας συγκατέβη νά γεννηθή ως Βρέφος και να γαλακτοτροφηθή υπό της Παρθένου. Ούτως ετίμησε την παρθενίαν και την μητρότητα,  την πνευματικήν και την φυσικήν. Διά τούτο ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος προτρέπει: «γυναίκες παρθενεύετε, ίνα Χριστού γένησθε μητέρες» (Λόγος ΛΗ', Εις τα Θεοφάνεια, PG 36, 313A).
Καί ώρισεν ο Κύριος την συζυγίαν του άρρενος και του θήλεος εν τη ευλογημένη οικογενεία. Αυτός ο θεσμός της χριστιανικής οικογενείας αποτελεί το κύτταρον της ζωής και την θερμοκοιτίδα της υγιούς ψυχικώς και σωματικώς αναπτύξεως των τέκνων. Ως εκ τούτου, αποτελεί οφειλήν της Εκκλησίας αλλά και καθήκον της ηγεσίας εκάστου λαού η διάποικίλων τρόπων  ενίσχυσις του θεσμού της οικογενείας.
Διά να αναπτυχθή εν παιδίον υγιώς και ομαλώς απαιτείται μία οικογένεια όπου ο ανήρ και η γυνή ζούν αρμονικώς, ως εν σώμα, μία σαρξ, μία ψυχή, υποτασσόμενοι ο ένας προς τον άλλον.
Είμεθα βέβαιοι ότι πάντες οι πνευματικοί και εκκλησιαστικοί ηγέται, ως άλλοι αγραυλούντες ποιμένες, αλλά και οι ιθύνοντες τα του κόσμου, γνωρίζουν και αποδέχονται την θείαν αλήθειαν και πραγματικότητα ταύτην, την οποίαν διακηρύττομεν από του Οικουμενικού Πατριαρχείου και κατά τα εφετεινά Χριστούγεννα.
Πάντες οφείλομεν να ενθαρρύνωμεν την δημιουργίαν και την λειτουργίαν των φυσιολογικών οικογενειών διά να αναπαράγουν υγιείς ψυχικώς και χαρούμενους πολίτας, πλήρεις αισθημάτων ασφαλείας, στηριζομένους εις το αίσθημα της προστασίας του ισχυρού και προστατεύοντος πατρός και  της στοργικής και αγαπώσης μητρός.  Οικογενείας, εις τας οποίας θα αναπαύεται ο Θεός.
Προσκαλούμεν και προτρεπόμεθα άπαν το πλήρωμα της  Αγίας Ορθοδόξου ημών Εκκλησίας όπως πολιτευόμενον αξίως της ης εκλήθη κλήσεως πράττη πάν τό δυνατόν διά την στήριξιν του θεσμού της οικογενείας.
Αδελφοί, «η νυξ προέκοψεν, η δε ήμερα ήγγικεν» (Ρωμ. ιγ΄12). Ήδη οι ποιμένες πορεύονται προς την Βηθλεέμ το θαύμα ανακηρύττοντες και προσκαλούν ημάς να τους ακολουθήσωμεν, ως άλλοι «αστεροσκόποι μάγοι χαράς πληρούμενοι» (τροπάριον δ΄ ωδής Όρθρου Εορτής Χριστουγέννων), «δώρα τί μια» προσάγοντες Αυτώ «χρυσόνδόκιμον, ως Βασιλεί των αιώνων, και λίβανον ως Θεώ των όλων, ως τριημέρω δε νεκρώ σμύρναν τω αθανάτω» (Ανατολίου, Στιχηρόνιδιόμελον Εσπερινού Εορτής Χριστουγέννων). Δηλαδή τα δώρα της αγάπης και της πίστεώς μας και της δοκιμής μας ως χριστιανών καί μάλιστα ορθοδόξων εις το ήθος και την παράδοσιν, την οικογενειακήν, την πατερικήν, την εκκλησιαστικήν, την ορθοπράττουσαν πάντοτε ανά τους αιώνας και συνέχουσαν μέχρι σήμερον την ευλογημένην κοινωνίαν μας, της οποίας κύτταρον κατά Θεόν βιο της και αυξήσεως είναι, επαναλαμβάνομεν, η οικογένεια.



Αδελφοί και τέκνα,

-2013 χρόνια συνεπληρώθησαν από της κατά σάρκα Γεννήσεως του Χριστού˙
-2013 χρόνια και ο Χριστός, όπως τότε, δεν παύει να καταδιώκεται εν τω προσώπω των αδυνάτων από τον Ηρώδην και τους παντοειδείς συγχρόνους Ηρώδας˙
-2013 χρόνια και ο Ιησούς διώκεται εις τα πρόσωπα των χριστιανών εν Συρία -και όχι μόνον˙
-2013 χρόνια και ο Χριστός φεύγει, ως πρόσφυξ μετ᾿ αυτών, όχι εις την Αίγυπτον, αλλά εις τον Λίβανον, εις την Ευρώπην, εις την Αμερικήν και αλλαχού δι᾿ ασφάλειαν εν τη ανασφαλεία του κόσμου˙
-2013 χρόνια και το Παιδίον Ιησούς είναι ακόμη φυλακισμένον με τους δύο Ιεράρχας της Συρίας Παύλον και Ιωάννην, με τας Ορθοδόξους μοναχάς και πολλούς ακόμη ανωνύμους και επωνύμους χριστιανούς˙
-2013 χρόνια και ο Χριστός σταυρώνεται μαζί με αυτούς που βασανίζονται και φονεύονται διά να μη προδώσουν την πίστιν των εις Αυτόν˙
-2013 χρόνια και ο Ιησούς φονεύεται καθ᾿ ημέραν εις το πρόσωπον των χιλιάδων εμβρύων, τα οποία οι γονείς των δεν αφήνουν να γεννηθούν˙
-2013 χρόνια και ο Χριστός εμπαίζεται και ονειδίζεται εις το πρόσωπον των δυστυχισμένων παιδίων, τα οποία ζούν υπό την κρίσιν της οικογενείας, της ανεχείας, της πτωχείας.
Τον πόνον, την θλίψιν και τα παθήματα των ανθρώπων ήλθε και έρχεται και κατά τα εφετεινά Χριστούγεννα να αναλάβη ο Κύριος, ο ειπών «εφ᾿ όσον εποιήσατε ενί τούτων των αδελφών μου των ελαχίστων, εμοί εποιήσατε» (Ματθ. κε΄ 40-41). Δι᾿ αυτούς ήλθεν εκ Παρθένου, δι᾿ αυτούς εγένετο άνθρωπος, δι᾿ αυτούς έπαθεν, εσταυρώθη, ανέστη. Δι᾿ ημάς όλους, δηλαδή. Ας άρωμεν, λοιπόν, έκαστος ημών τον προσωπικόν αυτού σταυρόν διά να εύρωμεν χάριν και έλεον εις εύκαιρον βοήθειαν˙ διά να είναι «μεθ᾿ ημών ο Θεός», ο τεχθείς Εμμανουήλ, Σωτήρ και Κύριος. Αμήν.

Χριστούγεννα, βιγ΄

Ο Κωνσταντινουπόλεως
διάπυρος προς Θεόν ευχέτης πάντων υμών.  

Τρίτη, 17 Δεκεμβρίου 2013

Ο π. Φιλόθεος Δέδες γράφει για τα Χριστούγεννα...



Δύο κείμενα του Αρχιμ. Φιλοθέου Δέδε, Πρωτοσυγκέλλου της Ιεράς Μητροπόλεως Ιωαννίνων για την εορτή των Χριστουγέννων, από παλιότερα τεύχη της «Μνημοσύνης», μιας έκδοσης της Ιεράς Μονής Ελεούσης Νήσου Ιωαννίνων...

«Μυστήριον Σωτηρίας»:

«Ο αγέννητος γεννάται...»:

Δωδεκαήμερο στην ενορία μας



Στον Ιερό Ναό Αγίου Νικολάου («εις Κοπάνους») πόλεως Ιωαννίνων, οι ακολουθίες του Αγίου Δωδεκαημέρου θα τελεσθούν ως εξής, σύμφωνα με το πρόγραμμα της Ιεράς Μητροπόλεως Ιωαννίνων:

ΤΡΙΤΗ 24 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ (Παραμονή Χριστουγέννων):
Όρθρος - Μεγάλες Ώρες – Μέγας Εσπερινός της εορτής των Χριστουγέννων - Θεία Λειτουργία Μεγάλου Βασιλείου, ώρα: 07.00 π.μ.

ΤΕΤΑΡΤΗ 25 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ (Χριστούγεννα):
Όρθρος και Θεία Λειτουργία Ιωάννου Χρυσοστόμου, ώρα: 05.00 π.μ.

ΠΕΜΠΤΗ 26 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ (Σύναξις Υπεραγίας Θεοτόκου):
Όρθρος και Θεία Λειτουργία Ιωάννου Χρυσοστόμου, ώρα: 07.30 π.μ.

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 27 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ (Στεφάνου πρωτομάρτυρος):
Όρθρος και Θεία Λειτουργία Ιωάννου Χρυσοστόμου, ώρα: 07.30 π.μ.

ΤΕΤΑΡΤΗ 01 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ (Η κατά σάρκα περιτομή του Κυρίου – Βασιλείου Καισαρείας):
Όρθρος και Θεία Λειτουργία Μεγάλου Βασιλείου, ώρα: 07.30 π.μ.

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 03 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ (Προεόρτια Θεοφανείων):
Όρθρος - Μεγάλες Ώρες, ώρα 07.30 π.μ.

ΚΥΡΙΑΚΗ 05 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ (Κυριακή προ των Φώτων):
Όρθρος - Θεία Λειτουργία Ιωάννου Χρυσοστόμου - Αγιασμός υδάτων, ώρα: 07.30 π.μ.

ΔΕΥΤΕΡΑ 06 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ  (Τα Άγια Θεοφάνεια):
Όρθρος - Θεία Λειτουργία Μ. Βασιλείου - Ακολουθία Μεγάλου Αγιασμού, ώρα 07.00 π.μ.

ΤΡΙΤΗ 07 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ (Σύναξη Προδρόμου και Βαπτιστού Ιωάννου):
Όρθρος και Θεία Λειτουργία Ιωάννου Χρυσοστόμου, ώρα: 07.30 π.μ.



Τετάρτη, 11 Δεκεμβρίου 2013

Τα Χριστούγεννα στον Παπαδιαμάντη




Διαβάστε σχετικά, κάνοντας κλικ στους παρακάτω συνδέσμους: 

Η γιορτή των Χριστουγέννων:

Χριστουγεννιάτικα διηγήματα:
http://eiskopanous.blogspot.gr/2011/12/blog-post_18.html

«Ο έρωτας στα χιόνια»:

Κώστα Βάρναλη: «Τα Χριστούγεννα του Παπαδιαμάντη»:


Τρίτη, 10 Δεκεμβρίου 2013

Σάββατο, 7 Δεκεμβρίου 2013

Του Αγίου Νικολάου «στους Κοπάνους»



Στην ενορία μας τιμήθηκε και φέτος η μνήμη του εν αγίοις πατρός ημών Νικολάου, Αρχιεπισκόπου Μύρων της Λυκίας, με Πανηγυρικό Εσπερινό το απόγευμα της παραμονής, Θεία Λειτουργία το πρωί της Παρασκευής, 6 Δεκεμβρίου, απ’ όπου και οι σχετικές φωτογραφίες και Ιερά Παράκληση χτες το απόγευμα.

Και του χρόνου!


Τρίτη, 3 Δεκεμβρίου 2013

Ο Άγιος Νικόλαος, Αρχιεπίσκοπος Μύρων της Λυκίας (Αφιέρωμα)



Το Συναξάρι του Ιεράρχου:

Ο Άγιος Νικόλαος στην τέχνη:


Καπέσοβο, Ναός Αγίου Νικολάου (1793): Η Κοίμηση του Αγίου Νικολάου (τοιχογραφία στο δυτικό τοίχο). 

Ψαλτικά της εορτής:
Το Απολυτίκιο του Αγίου:
http://www.youtube.com/watch?v=g7tYpMTftzs

Παρακλητικός Κανόνας στον Άγ. Νικόλαο:
http://www.youtube.com/watch?v=QQeNKSdlqJU


«Εις Κοπάνους», Εικόνα του Αγίου στο τέμπλο του Ναού...

Ο Άγιος Νικόλαος «στους Κοπάνους» (Ανθολόγιο κειμένων)



Φωτογραφίες και κείμενα - ερανίσματα από την ηπειρωτική λογοτεχνία για τον εις Κοπάνους Άγιο Νικόλαο, από το ιστολόγιο του γιαννιώτη Φίλιππου Γιωβάννη:



Δευτέρα, 2 Δεκεμβρίου 2013

Πανηγυρίζει η Ενορία μας



Την ερχόμενη Παρασκευή 6 Δεκεμβρίου, εορτή του εν Αγίοις Πατρός ημών Νικολάου Αρχιεπισκόπου Μύρων της Λυκίας του Θαυματουργού, πανηγυρίζει ο Ιερός Ναός Αγίου Νικολάου («εις Κοπάνους») πόλεως Ιωαννίνων, σύμφωνα με το ακόλουθο πρόγραμμα:
Πέμπτη 5 Δεκεμβρίου:
Ώρα 17.00 μ. μ.: Μέγας Εσπερινός, με Αρτοκλασία.

Παρασκευή 6 Δεκεμβρίου:
Ώρα 07.30 π. μ.: Όρθρος & Πανηγυρική Θεία Λειτουργία.

Ώρα 17.00 μ. μ.: Ιερά Παράκληση στον Άγιο Νικόλαο.