ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ("ΕΙΣ ΚΟΠΑΝΟΥΣ")

ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ("ΕΙΣ ΚΟΠΑΝΟΥΣ")
ΤΟ BLOG ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ («ΕΙΣ ΚΟΠΆΝΟΥΣ») ΠΟΛΕΩΣ ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ

Δευτέρα, 11 Δεκεμβρίου 2017

Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός ομιλεί:



«...Μέ τήν ἐνανθρώπηση, λοιπόν, τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ καταργήθηκε ἡ λατρεία τῶν δαιμόνων, ὅλη ἡ κτίση ἁγιάστηκε μέ τό θεῖο του αἷμα, οἱ βωμοί καί οἱ ναοί τῶν εἰδώλων κατεδαφίστηκαν, ρίζωσε ἡ γνώση τοῦ Θεοῦ, λατρεύεται πιά ἡ ὁμοούσια Τριάδα, ἡ ἄκτιστη θεότητα, ὁ ἕνας ἀληθινός Θεός ὁ δημιουργός καί κυβερνήτης τοῦ σύμπαντος. Τώρα πιά, πάλι, οἱ ἀρετές εἶναι κατορθωτός τρόπος ζωῆς, προσφέρθηκε ἡ ἐλπίδα μέ τήν ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ· τώρα πιά οἱ δαίμονες τρέμουν τούς ἀνθρώπους πού προηγουμένως ἦταν τοῦ χεριοῦ τους. Καί τό πράγματι ἀξιοθαύμαστο, εἶναι πώς ὅλα αὐτά κατορθώθηκαν μέ τό σταυρό καί τά πάθη καί τό θάνατο. Κηρύχθηκε σ’ ὅλη τή γῆ τό Εὐαγγέλιο τῆς ὑποταγῆς στό Θεό, ὄχι μέ πολέμους καί ὅπλα καί στρατούς πού σύντριβαν τούς ἐχθρούς. Κηρύχθηκε ἀπό λίγους γυμνούς, φτωχούς καί ἀγράμματους, πού διώχνονταν ἀπό παντοῦ, πού δέχονταν χτυπήματα, πού θανατώνονταν, πού κήρυτταν ἕνα σταυρωμένο καί νεκρό, πού ὅμως ἐπικράτησαν ἀπέναντι στούς σοφούς καί τούς ἰσχυρούς γιατί ἀκριβῶς τούς ἀκολουθοῦσε ἡ ἀκαταμάχητη δύναμη τοῦ σταυρωμένου. Ὁ θάνατος, ὁ πρίν τρομακτικός, νικιέται, καί καταδικάζεται τώρα ὁ ἀπόβλητος καί μισητός τῆς ζωῆς...».

Σάββατο, 9 Δεκεμβρίου 2017

«Μέσ᾿ ἀπό τούς χριστουγεννιάτικους ὕμνους…»



«...Διάβαζα τ᾿ ἀρχαῖα τροπάρια, καὶ βρισκόμουνα σὲ μιὰ κατάσταση ποὺ δὲν μπορῶ νὰ τὴ μεταδώσω στὸν ἄλλον. Πρὸ πάντων ὁ ἰαμβικὸς Κανόνας «Ἔσωσε λαόν», μὲ κεῖνες τὶς παράξενες καὶ μυστηριώδεις λέξεις, μ᾿ ἔκανε νὰ θαρρῶ πὼς βρίσκουμαι στὶς πρῶτες μέρες τῆς δημιουργίας, ὅπως ἦταν πρωτόγονη ἡ φύση ποὺ μ᾿ ἔζωνε, ὁ θεόρατος βράχος, ποὺ κρεμότανε ἀπάνω ἀπὸ τὴ μικρὴ ἐκκλησιά, ἡ θάλασσα, τ᾿ ἄγρια δέντρα καὶ τὰ χορτάρια, οἱ καθαρὲς πέτρες, τὰ ρημονήσια ποὺ φαινότανε πέρα στὸ πέλαγο, ὁ παγωμένος βοριὰς ποὺ φυσοῦσε κ᾿ ἔκανε νὰ φαίνουνται ὅλα κατακάθαρα, τ᾿ ἀρνιὰ ποὺ βελάζανε, οἱ τσομπάνηδες ντυμένοι μὲ προβιές, τ᾿ ἄστρα ποὺ λάμπανε σὰν παγωμένες δροσοσταλίδες τὴ νύχτα! Ὅλα τά ’βλεπα μέσ᾿ ἀπὸ τοὺς χριστουγεννιάτικους ὕμνους, μέσ᾿ ἀπὸ τὰ ἰαμβικὰ ἐκεῖνα ἀποκαλυπτικὰ λόγια, σὰν καὶ τοῦτα...».

Φώτης Κόντογλου

Πέμπτη, 7 Δεκεμβρίου 2017

«Η πνευματική ζωή…»



«Η πνευματική ζωή δεν είναι ζωή νόμων και εντολών, αλλά ζωή συμμετοχής, αγάπης και έρωτος, μίξεως και ανακράσεως με το Θεό».

Παναγιώτης Νέλλας, «Ζώον Θεούμενον», «Εποπτεία», Αθήνα 1981, σ. 127.

Τετάρτη, 6 Δεκεμβρίου 2017

Στον Άγιο Νικόλαο «στους Κοπάνους»…




Με τη δέουσα εκκλησιαστική τάξη και ιεροπρεπή μεγαλοπρέπεια τιμήθηκε και φέτος η μνήμη του εν αγίοις πατρός Νικολάου Αρχιεπισκόπου Μύρων της Λυκίας του Θαυματουργού στον πανηγυρίζοντα Ιερό Ναό του Αγίου Νικολάου «στους Κοπάνους».
Την Τρίτη το απόγευμα, εψάλη Μέγας Εσπερινός με Αρτοκλασία, με τη συμμετοχή του προϊσταμένου του Ναού μας, π. Αποστόλου Σίλλη και του εφημερίου π. Δημητρίου Σιαμάνη, καθώς και των ιεροδιακόνων της Μητροπόλεὠς μας π. Βασιλείου Κλούρα, που την ερχόμενη Κυριακή θα λάβει το δεύτερο βαθμό της ιερωσύνης και  π. Μιχαήλ Χρυσέλη.
Την κυριώνυμο ημέρα, Τετάρτη 06 Δεκεμβρίου, τελέσθηκε η πανηγυρική Θεία Λειτουργία, προεξάρχοντος του οσιωτάτου πρεσβυτέρου π. Στεφάνου Γκαλντέμη, εφημερίου του Ι. Ν. Αγίας Μαρίνης Ιωαννίνων και επικεφαλής του Ιδιαιτέρου Γραφείου του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου μας, με τη συμμετοχή των αιδεσιμολογιωτάτων ιερέων του Ναού μας και του ιερολογιωτάτου ιεροδιακόνου π. Μιχαήλ.










Και του χρόνου, με υγεία και τις πρεσβείες του Αγίου Νικολάου...

Δευτέρα, 4 Δεκεμβρίου 2017

Ανακοίνωση Πανηγύρεως



Γνωρίζουμε στα μέλη της Αγίας μας Εκκλησίας ότι την Τετάρτη 06 Δεκεμβρίου, μνήμη του εν αγίοις πατρός ημών Νικολάου Αρχιεπισκόπου Μύρων της Λυκίας του Θαυματουργού, πανηγυρίζει ο Ιερός Ναός Αγίου Νικολάου «εις Κοπάνους» πόλεως Ιωαννίνων, σύμφωνα με το ακόλουθο πρόγραμμα:

Τρίτη 05 Δεκεμβρίου:
Ώρα 17.00: Μέγας Εσπερινός, με Αρτοκλασία.

Τετάρτη 06 Δεκεμβρίου:
Ώρα 07.30: Όρθρος και Πανηγυρική Θεία Λειτουργία.
Ώρα 17.00: Ιερά Παράκληση στον Άγιο Νικόλαο.


Ἅγιος Νικόλαος ἐπίσκοπος Μύρων τῆς Λυκίας



«Θαυμαστός ὁ Θεός ἐν τοῖς ἁγίοις αὐτοῦ» (Ψάλμ. 67, 36), ψάλλει ὁ λαός τοῦ Θεοῦ σέ κάθε Θεία Λειτουργία.
Σήμερα, ἴσως περισσότερο ἀπό κάθε ἄλλο «σήμερα», ὁ ἄνθρωπος βυθισμένος στήν ψευδαίσθηση τῆς ὑλικῆς αὐτάρκειας βιώνει ὡς σκοπό τῆς ζωῆς του τήν ἡδονή, πού προσφέρουν οἱ ὑλικές ἀπολαύσεις.
Σ’ αὐτό τό «Σήμερα» ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία «καθ’ ἡμέραν» προβάλλει φωτεινά σημάδια, ὁδοδεῖκτες, πού ἄγουν στή σωτηρία, τήν ἀνακαίνιση τοῦ ἀνθρώπου καί τήν αἰώνια Ζωή.
Καθημερινά, οἱ ἅγιοι μᾶς θυμίζουν πώς ἡ «ἐν Χριστῷ» ζωή ἀποτελεῖ τήν ὑπέρβαση τοῦ κόσμου καί τήν κατάλυση τῆς δύναμης τοῦ «ἄρχοντα τοῦ κόσμου τούτου». Καί τελικῶς, ἡ ἄκαρπη συκῆ, μέσα στό σῶμα τῆς Ἐκκλησίας καρποφορεῖ ὡς δένδρο τῆς Ἐδέμ.
«Μιμηταί μου γίνεσθε καθώς κἀγώ Χριστοῦ» (Α΄ Κορινθ. 11, 1) κηρύττει ὁ Ἀπόστολος τῶν Ἐθνῶν Παῦλος. Κι αὐτά τά λόγια, πιστά, ἀκολούθησε ὁ ἅγιος Νικόλαος.
Σ’ ὅλη τήν ἐπίγεια ζωή του, ἐφαρμόζοντας τόν Κυριακό Λόγο, νίκησε τή δύναμη τοῦ κόσμου καί ἀνέδειξε τήν ἰσχύ τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ, τήν ἰσχύ τῆς Ἐκκλησίας.
Γιατί ἡ Ἐκκλησία αὐτό ἀκριβῶς ἐκφράζει με τή σημερινή γιορτή καί αὐτό ἀκριβῶς φανερώνει τό ὄνομα τοῦ Ἁγίου. Νικόλαος σημαίνει τή νίκη τοῦ λαοῦ, τή νίκη τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ πάνω στό κράτος τοῦ διαβόλου καί τήν κατάκτηση τῆς ἁγιότητας ὡς δωρεᾶς τοῦ Θεοῦ στούς ἀνθρώπους.
Κι αὐτή ἡ ἁγιότητα δέν μένει προσωπικό κτῆμα. Διαχέεται διά μέσου τοῦ Ἁγίου σ’ ὅλο τό σῶμα τῆς Ἐκκλησίας. Ὁ Ἅγιος, ὡς Ἐπίσκοπoς τῆς Ἐκκλησίας, ἀποτελεῖ μέλος τῆς Ἐκκλησίας, μέλος τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ. Ἔτσι, ἡ ὑγεία ἑνός μέλους ὁδηγεῖ σέ ἐξυγίανση καί τά ὑπόλοιπα μέλη.
«Κανόνα πίστεως» ὀνομάζει ὁ ὑμνωδός τόν ἅγιο. Καί μ’ αὐτό ὁμολογεῖ την ὕπαρξη μιᾶς σχέσης. Ὁ Ἅγιος ἀποτελεῖ ὁδηγό σχέσεως καί πρότυπο ἐμπιστοσύνης στόν Θεό. Γιατί ἡ πίστη δέν εἶναι τίποτε ἄλλο παρά ἡ ἐμπιστοσύνη καί ἡ ἐναπόθεση κάθε «βιοτικῆς μέριμνας» στόν Θεό ἀλλά καί ἡ ἐλπίδα πραγματοποίησης τῶν ὑποσχέσεών Του.
Ὡς «εἰκόνα πραότητος» ὁ Ἅγιος ἀποδεικνύει τό ἀποτέλεσμα αὐτῆς τῆς σχέσεως. Γιατί ἡ πραότητα δέν ἀποτελεῖ ἐξωτερικό γνώρισμα τοῦ ἀνθρώπου, ἀλλά ἐπιβεβαιώνει τήν ἀναγέννηση τοῦ ἔσω, πνευματικοῦ, ἀνθρώπου.
Φανερώνει ὅτι ὁ ἄνθρωπος, ἔχοντας ἰαθεῖ ἀπό τήν ἀσθένεια τῶν παθῶν, φωτιζόμενος ἀπό τό Ἅγιο Πνεῦμα, καθίσταται Ναός καί Οἶκος τοῦ Θεοῦ, ἀφοῦ ἡ πραότητα ἀποτελεῖ φυσική ἰδιότητα τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ.
Καί φυσικῶς, πλέον, ὁ ἀναγεννημένος «ἐκ τοῦ Πνεύματος» ἄνθρωπος καθίσταται «ἐγκρατείας διδάσκαλος», ἀφοῦ ἐγκράτεια δέν εἶναι παρά ἡ δύναμη πού δίνει ὁ Θεός για νά μπορέσουμε νά ἐλέγξουμε τόν ἑαυτό μας.


Βρισκόμαστε περίπου στό μέσον τῆς πορείας μας πρός τή «μητροπολιτική ἑορτή» τῶν Χριστουγέννων. Διάγουμε περίοδο νηστείας καί ἡ ἐγκράτεια εἶναι ἀπαραίτητη. Εἶναι ὁδηγός ζωῆς. Ἀπαιτεῖ ἕναν ἐσωτερικό διάλογο καί μίαν ἐσωτερική ἀναζήτηση.
Μᾶς βοηθάει νά καθορίσουμε ποῦ κατευθύνεται ἡ ζωή μας. Κυβερνήτης μας εἶναι ὁ Χριστός ἤ μᾶς καθοδηγοῦν ἄλογα πάθη; Τηροῦμε τίς ἐντολές τοῦ Θεοῦ ἤ τίς ἐπιθυμίες τῆς σαρκός;
Ἀλλά ὡς ἐγκράτεια δέν ὁρίζουμε μόνο τήν ἀποχή ἀπό τίς τροφές. Ἐγκράτεια εἶναι καί ὁ περιορισμός τῆς γλώσσας, ἡ ἀποχή ἀπό τό θυμό καί ὅλες τίς ἄλλες ἐσωτερικές πιέσεις. Ἐπίσης, ἐγκράτεια καί ἔλεγχος ἀπαιτεῖται στήν ὅραση, τήν ἀκοή καί τίς λοιπές αἰσθήσεις. Γιατί αὐτές εἶναι πού ἐξάπτουν τή φαντασία, τροφοδοτοῦν τούς λογισμούς καί ἀναζωπυρώνουν τά πάθη.
Καταλαβαίνουμε, λοιπόν, τήν πραότητα, τήν ἐγκράτεια καί τήν καλοσύνη ὡς θεῖες δωρεές, πού μᾶς βοηθοῦν στόν ἀνηφορικό δρόμο τῶν ἀρετῶν.
Μ’ αὐτές ὁπλισμένος ὁ Ἅγιος Νικόλαος βάδισε ἐπιτυχῶς τόν ἐπίγειο βίο. Μέ ἐμπιστοσύνη στόν Λόγο τοῦ Θεοῦ ἀγωνίσθηκε νά γίνει κατοικητήριο τῆς Ἁγίας Τριάδος, νά κάνει κτῆμα του τήν Ἀγάπη καί νά τή σκορπίσει ἁπλόχερα στό ποίμνιο πού τοῦ ἐμπιστεύτηκε ὁ Θεός.

Φίλες καί φίλοι,
Ἄς ἀποτελέσει ὁ Ἅγιος παράδειγμα ζωντανό στή ζωή μας. Ἄς γίνουμε κι ἐμεῖς μιμητές του γιά νά ἀκούσουμε τή γλυκιά φωνή τοῦ Ἰησοῦ: «εἴσελθε δοῦλε εἰς τήν χαράν τοῦ Κυρίου σου» (Ματθ. 25, 23).
Εἴθε ὁ Πανάγιος Τριαδικός Θεός διά τῶν πρεσβειῶν τοῦ Ἁγίου Νικολάου νά μᾶς ἐνισχύει. Ἀμήν.

Πρωτοπρεσβύτερος Ἰωάννης Κίτσιος
Ἐφημέριος Ἱεροῦ Ναοῦ Ἁγίου Χαραλάμπους Περάματος

Κυριακή, 3 Δεκεμβρίου 2017

«Οι Άγιοι της εποχής μας Όσιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης και Όσιος Ιάκωβος της Ευβοίας. Σύντομη αναφορά στον βίο τους»




Ομιλία του Διονυσίου Πομόνη, πτ. Α.Ε.Α. Βελλάς, κατά την θεία Λειτουργία της 3ης Δεκεμβρίου 2017, στον Ναό της Φανερωμένης Βανάτου εν Ζακύνθω*

Η εποχή της ύλης και της ματαιότητος στην οποία ζούμε έχει μια βασική δυνατότητα. Η δυνατότητα αυτή είναι η πνευματική τύφλωση των ανθρώπων, όπως του ανθρώπου της σημερινής ευαγγελικής περικοπής. Εδώ όμως γεννάται, αγαπητοί μου αδελφοί, το εξής ερώτημα, «όλων των ανθρώπων;» Η απάντηση αδελφοί μου είναι: όχι. Κάποιοι άνθρωποι ξεχώρισαν και θα ξεχωρίζουν. Αυτοί οι άνθρωποι είναι οι Άγιοι της Εκκλησίας μας, οι άνθρωποι εκείνοι που έφθασαν στο «καθ ομοίωσιν» οι πραγματικοί φίλοι του Θεού, οι οποίοι αντιστάθηκαν με κάθε τρόπο σε όλους εκείνους τους υλικούς παράγοντες που θα μπορούσαν να τους κρατήσουν μακριά από τον φωτεινό δρόμο του Θεού.
Ένας εξ αυτών των ανθρώπων, τον οποίο εόρτασε η Εκκλησία μας χθες, είναι και ο σύγχρονος Άγιος της εποχής μας, Όσιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης, κατά κόσμον Ευάγγελος Μπαϊρακτάρης, ο οποίος γεννήθηκε στο χωριό Άγιος Ιωάννης Καρυστίας του νομού Ευβοίας, το έτος 1906. Ο Όσιος Πορφύριος, γόνος μιας πολυμελής αγροτικής και πάμφτωχης οικογένειας, αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το σχολείο νωρίς για να εργαστεί μέχρι την ηλικία των 12 ετών, όπου και έφυγε για το Άγιον Όρος. Σε ηλικία δεκατεσσάρων ετών εκάρη μοναχός και πήρε το όνομα Νικήτας. Σε ηλικία τώρα 19 ετών επέστρεψε για λόγους υγείας στην Εύβοια και συγκεκριμένα στην Ιερά Μονή Αγίου Χαραλάμπους, όπου και χειροτονήθηκε ιερέας από τον Αρχιεπίσκοπο Σινά Πορφύριο, ο οποίος και τον ονόμασε Πορφύριο. Λίγο πριν τον Β΄ παγκόσμιο πόλεμο το 1940 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα και υπηρέτησε ως ιερέας και πνευματικός στην πολυκλινική Αθηνών ανακουφίζοντας τον ανθρώπινο πόνο για 30 ολόκληρα χρόνια. Κατόπιν το 1979 εγκαταστάθηκε στο Μήλεσι Αττικής, αναλαμβάνοντας την ανοικοδόμηση της Μονής Μεταμορφώσεως. Το τελευταίο διάστημα της ζωής του τον διακατείχε ο πόθος της επιστροφής στα Καυσοκαλύβια για να πεθάνει εκεί όπως έλεγε πράγμα το οποίο και έγινε. Στις 2 Δεκεμβρίου 1991 ο Όσιος Πορφύριος παρέδωσε την αγία του ψυχή στον Κύριο της ζωής και του θανάτου,ενώ βρίσκονταν στο καλύβι του Αγίου Γεωργίου.


Με αφορμή την εορτή του Οσίου Πορφυρίου, μας δίνεται η ευκαιρία να δούμε και κάποια στοιχεία από τη ζωή ενός άλλου Οσίου της εποχής, ο οποίος αγιοκατατάχθηκε πριν από λίγες ημέρες με απόφαση της συνόδου του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Ο λόγος για τον Όσιο Ιάκωβο Τσαλίκη από την Εύβοια. Ο Γέροντας Ιάκωβος γεννήθηκε στις 5 Νοεμβρίου το έτος 1920 από ευσεβείς Μικρασιάτες γονείς. Το 1922 οι Τούρκοι οδήγησαν τον πατέρα του στα βάθη της Τουρκίας, ενώ η υπόλοιπη οικογένεια ακολούθησε το δρόμο της προσφυγιάς. Αρχικά έφθασαν στην Ιτέα και από εκεί πήγαν στην Άμφισσα, όπου -τύχη αγαθή- βρήκαν τον πατέρα του κι έτσι όλοι μαζί εγκαταστάθηκαν στο χωριό Φαράκλα της Εύβοιας. Η φλογερή αγάπη του μικρού Ιάκωβου για τον Χριστό και την Εκκλησία ήταν ιδιαίτερα έκδηλη. Την αγάπη αυτή του Ιακώβου διαπίστωσε και ο τότε Μητροπολίτης Χαλκίδος και τον χειροθέτησε αναγνώστη το έτος 1938. Ο Ιάκωβος ζούσε πραγματικά εν νηστεία και προσευχή. Αφού περάτωσε την στρατιωτική του θητεία και σε ηλικία 29 ετών αφού αποκατέστησε την αδερφή του, ο Θεός τον οδήγησε στο μοναστήρι του Οσίου Δαυίδ στις Ροβιές. Εκεί γίνεται μοναχός και το 1952 χειροτονείται από τον τότε Μητροπολίτη Χαλκίδος Γρηγόριο, ιερέας. Ο Γέροντας Ιάκωβος μέσα από την άσκηση του πνεύματος με προσευχή και νηστεία έφθασε σε δυσθεώρητα ύψη πνευματικότητας ώστε να μπορεί όπως μας αναφέρουν οι πολλές μαρτυρίες που έχουμε να συνομιλεί με τον Άγιο Ιωάννη τον Ρώσο και τον Όσιο Δαυίδ. Έτσι το 1975 αναλαμβάνει το πηδάλιο της Μονής της μετανοίας του. Στο πετραχήλι του Γέροντα βρήκαν πολλοί άνθρωποι πονεμένοι, χαμένοι, άνθρωποι της ταραγμένης εποχής μας την αγάπη που αδυνατούσαν να εντοπίσουν στην κοινωνία όπου ζούσαν. Ο Γέροντας Ιάκωβος της Εύβοιας έφυγε από τον πρόσκαιρο αυτό κόσμο πλήρης έργων Αγάπης Χριστού, στις 21 Νοεμβρίου του έτους 1991.
Μελετώντας, αγαπητοί αδελφοί, τους βίους των δυο αυτών σύγχρονων Αγίων της Εκκλησίας μας παρατηρούμε ότι, εκτός από την κοινή καταγωγή τους, ακολούθησαν και κοινή πορεία. Η πορεία αυτή, αδελφοί μου, είναι ο δρόμος που οδηγεί στην πνευματική τελείωση, στην ουράνια βασιλεία, στη ζωή με τον Χριστό, την μόνη αληθινή αξία μέσα σε αυτόν τον κόσμο, που όλα μα όλα καταρρέουν. Αμήν!

*Πηγή: nyxthimeron.com